Nöbetçi Eczaneler
Ali Şekeroğlu 60 yaşında, iki çocuk babası bir emekliydi.
25 Eylül’de Ankara’da, Anayasa Mahkemesi karşısındaki Ahlatlıbel Parkı’nda düzenlenen basın açıklamasına katıldı.
Sanal medya hesaplarından “Ben gelmesem ne olacak?” demeyin çağrıları yapmıştı.
Alanda ise yaşadıklarını birkaç cümleyle anlattı:
“Emekliyim…
Geçinemiyorum!
Gelinim işsiz…
Damadım işsiz…
Torunum oldu, hediye alamadım…”
Ve ardından:
“Bizi bu hale getiren utansın.”
Elinde ise şu sözlerin yazılı olduğu bir döviz vardı:
“PARA İÇİN DEĞİL, ONURUMUZ İÇİN.”
Onca insanın önünde canına kıydı.
Alandaki herkes gördü.
Basın gördü.
Ülke gördü.
Ama asıl görmesi gerekenler görmedi.
Yazması gerekenler yazmadı.
Şimdi geriye çok ağır bir soru kalıyor:
Bir emekli, geçinemediğini haykırmak için daha ne kadar görünür olmak zorunda?
Hiçbir emeklinin canına kıymasını istemeyiz.
Tam tersine…
İnadına mücadelenin içinde olma vakti.
Şimdi değilse ne zaman?
Ali Şekeroğlu’nun ardından yalnızca üzülmek yetmez.
Onun “Birlikten kuvvet doğar” diyerek yaptığı çağrıyı duymak gerekiyor.
Emeklilerin yaşadığı sorunları görünür kılmak, haklarını savunmak ve hep birlikte yan yana durmak gerekiyor.
Çünkü mesele yalnızca para değil.
Mesele insan onuru.
Mesele yıllarca çalışmış insanların hayatlarının son döneminde insanca yaşayabilmesi.
Mesele torununa bir hediye alabilmenin, evinin ihtiyaçlarını karşılayabilmenin, ay sonunu düşünmeden yaşayabilmenin lüks olmaması.
Ali Şekeroğlu’nun ardından sorumluluğumuz yalnızca üzülmek değil.
Duymak.
Görmek.
Konuşmak.
Ve emeklilerin yaşadığı sorunların çözümü için mücadele etmek.
Dediğimiz gibi:
Kurtuluş yok tek başına.
Ya hep beraber,
ya hiç birimiz..!
YORUMLAR